تبلیغات
وبسایت مهندسین مكانیك ایران - انواع مشعل های دیگهای بخار

وبسایت مهندسین مكانیك ایران
 
IRANIAN WEBSITE OF MECHANICAL ENGINEERS‏

به طور معمول مشعل ها همراه و متناسب با دیگ انتخاب می شوند و به میزان مصرف سوخت بر حسب لیتر در ساعت و كیلو گرم در ساعت یا گالن در ساعت مشخص می شوند.

با داشتن قدرت حرارتی دیگ و ارزش حرارتی سوخت مایع، می توان نوع مشعل و میزان مصرف سوخت را انتخاب كرد. منتها چون مقداری حرارت سوخت از راه دود كش و تلفات دیگر به هدر می رود، در موقع محاسبه، راندمان مشعل را باید در نظر داشت. چون بیشتر گازوییل مصرف می شود، می توان مصرف مشعل را از تقسیم قدرت حرارتی دیگ (QB) در حاصل ضرب ارزش حرارتی هر كیلو گازوییل ( حدود 10000 كیلو كالری ) در راندمان مشعل كه بین 6/. تا 85/. است را به دست آورد. چون وزن مخصوص گازوییل 8/. است، بنابراین به ازای هر لیتر حدود 8000 كیلو كالری حرارت تولید خواهد شد كه این مقدار BTU 32000 است. اگر راندمان متوسط مشعل ها را 78/. انتخاب كنیم، به ازای هر لیتر گازوییل معادل BTU25000 حرارت تولید خواهد شد.
با پیدایش سوخت های مایع و محسناتی كه نسبت به سوخت های جامد دارند، روز به روز در مشعل ها پیشرفت حاصل شده است و امروزه تقریبا در اكثر دیگ های حرارت مركزی و صنایع، سوخت مایع مصرف می شود و در نتجیه وجود مشعل ها ضروری است.

 



 مشعل ها از لحاظ پودر كردن سوخت به سه نوع تقسیم می شوند:
1- فشاری
2- با فشار بخار یا فشار هوا
3- با فشار ضعیف هوا
در نوع فشاری، سوخت با فشار یك تلمبه به داخل دیگ پاشیده می شود و هوا نیز به طور طبیعی از اطراف نازل سوخت پاش وارد می شود.
در نوع دوم، سوخت به وسیله فشار هوا یا بخار به داخل دیگ فرستاده می شود.در این مشعل جریان سوخت از منبع تا پستانك به علت وزن مایع است و گاهی با فشار پمپ ضعیف انجام می گیرد.
در این سیستم به علت فشار هوا و كمپرسور و یا فشار بخار، صدای نسبتا زیادی به وجود می آید كه از عیوب مشعل می باشد.
بالاخره نوع سوم، كه بیشتر در دیگ های حرارت مركزی به كار برده می شود و كامل ترین نوع مشعل است و در دو نوع مشعل با فشار كم و مشعل با فشار زیاد ساخته می شوند.


 مشعل با فشار كم:
این مشعل تشكیل شده است از یك الكترو موتور و یك وانتیلاتور و یك پمپ سوخت كه معمولا روی یك محور قرار دارند و با حركت الكترو موتور به كار می افتند. پمپ، سوخت را از منبع می گیرد و در داخل لوله مشعل كه در انتهای آن نازل قرار گرفته است، فشرده می كند و چون نازل دارای سوراخ های ریزی است، سوخت به صورت پودر به داخل كوره پاشیده می شود. وانتیلاتور نیز اكسیژن لازم را به وسیله هوای محیط از اطراف نازل داخل محفظه احتراق می رساند. در این حالت برای ایجاد شعله، احتیاج به یك جرقه است كه آن نیز از دو سر سیمی كه متصل به یك ترانسفور ماتور فشار قوی در حدود 12000 ولتی است، ایجاد می شود.
این جرقه ممكن است دایمی باشد كه در دیگ هایی كه محیط گرم كافی ندارند مورد احتیاج است . در این صورت ترانسفورماتور باید دارای قدرت كار همیشگی باشد و یا ممكن است جرقه به طور متناوب باشد. یعنی در موقع شروع احتراق چند لحظه جرقه زده شود و پس از گرم شدن كوره، جرقه قطع شود .در این نوع مشعل ها وسایل دیگری مانند مانومتر و صافی روغن و شیر برقی - سولنویید ولو - نیز به كار برده می شود. شیر برقی به خصوص وقتی كه منبع سوخت بالا تر از مشعل با شد، حتما لازم است، چون ممكن است پمپ سوخت خوب آب بندی نباشد و هنگامی كه مشعل كار نمی كند، سوخت، قطره قطره وارد كوره و تبخیر شود كه در موقع روشن شدن مجدد تولید انفجار خواهد كرد. ولی با وجود شیر مربوطه چون به محض از كار افتادن موتور راه سوخت نیز بسته می شود. از دیگ محافظت كامل به عمل می آید.
پمپ های مشعل معمولا یك طبقه هستند و در بعضی موارد ممكن است دو طبقه باشند. در حالتی كه منبع سوخت پایین تر از مشعل باشد، وجود پمپ دو طبقه ضروری است. در این مشعل ها مقدار هوا و مقدار سوخت به وسیله دریچه تنظیم هوا و شیر تنظیم سوخت كه به ترتیب اطراف وانتیلاتور (بادرسان) و روی پمپ قرار دارند، كنترل می شود.
عمل راه افتادن و از كار افتادن مشعل به وسیله فرمان خود كاری مانند ترموستات دیگ و كنترل دود كه گاهی به جای آن سلول فتو الكتریك به كار می رود، انجام می گیرد.


 مشعل با سوخت مایع سنگین:
این مشعل نیز مانند مشعل قبلی است، با این تفاوت كه به جای وانتیلاتور، یك دمنده به كار رفته و پمپ آن نیز مناسب با درجه غلظت مایع سوخت انتخاب شده است.
در موقع راه اندازی این مشعل قبلا شروع كار را به وسیله سیال گازی شكل یا سوخت سبك دیگری انجام می دهند كه در این صورت یك دستگاه راه انداز به آن اضافه خواهد شد.
به طور كلی هر نوع مشعل برای ظرفیت های مختلف ساخته شده است كه نسبت به ظرفیت حرارتی دیگ و انواع آن، می توان با تعویض نازل و تنظیم هوا از آن استفاده كرد. مثلا یك مشعل با ظرفیت 1 تا 5 و 5 تا 10 لیتر ساخته شده است كه می توان با تغییر پستانك، مصرف آن را به حداكثر یا حداقل رساند.


مشعل گازی:

در این نوع مشعل، گاز بوسیله شیر خودكاری با فشار اولیه خود وارد دیگ می شود و با تركیب با هوایی كه همراه خود وارد كوره می كند، مشتعل می شود و در حدود 80% حرارت خود را به دیگ می دهد.
معمولا عمل ایجاد شعله به وسیله شمع خودكار انجام می گیرد. در مورد این مشعل ها وسایل محافظتی پیش بینی می شود، به خصوص اینكه گاز بدون اشتعال وارد دیگ نشود. این عمل به وسیله یك كویل ترمو الكتریك كه نزدیك شعله شاهد (شمع) قرار دارد، كنترل می شود. به ترتیب كه با بودن شعله كویل گرم می شود و جریان ترموالكتریك از آن عبور می كند و پس از اثر كردن روی شیر خودكار، آن را باز نگه می دارد. اما به محض اینكه شعله خاموش شد، جریان ترموالكتریك از بین می رود و شیر بسته می شود و راه ورود گاز را به دیگ می بندد كه برای راه اندازی مجدد، باید شیر گاز را با دست باز كرد. این نوع مشعل نیز برای ظرفیت های مختلف ساخته شده و در دسترس است.
 





طبقه بندی: تبرید و گرمایش،  تاسیسات وساختمان، 
برچسب ها: انواع مشعل های دیگهای بخار،  
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 4 اسفند 1389 توسط محمد محمل زاده
تمامی حقوق این سایت محفوظ است
قالب وبلاگ